SIŁA UDERZENIA

Energia powstała na skutek odpadnięcia wspinacza musi zastać pochłonięta przez system asekuracyjny, a w szczególności przez linę. Lina dobrze absorbująca energię zmniejsza uderzenie (szarpnięcie) działające na wspinacza. Uderzenie jakie  odczuje wspinacz w momencie zatrzymania lotu nazywane jest siłą uderzenia. Zależy ona od współczynnika odpadnięcia, ciężaru wspinacza i zdolności pochłaniania (przez linę) energii odpadnięcia.

Maksymalna siła uderzenia
Charakterystyka każdej liny wspinaczkowej zawiera maksymalną wartość siły uderzenia, mierzoną w laboratoriach. W testach przyjmuje się warunki ekstremalne, które nie występują podczas wspinaczki: metalowa masa testowa, sztywna asekuracja, zablokowana  lina. Uzyskane wartości są podane w instrukcjach obsługi. W tych warunkach cała energia upadku pochłaniana jest przez  linę, bez uwzględnienia wpływu tarcia, pochłaniania energii przez uprząż i ciało wspinacza.  Jest to więc maksymalna siła uderzenia liny.

Wpływ zużycia liny na siłę uderzenia
Z każdym kolejnym odpadnięciem właściwości dynamiczne liny są coraz mniejsze, co powoduje wzrost siły uderzenia.

Uwaga na ostatni przelot: efekt bloczka
W czasie odpadnięcia na ostatni przelot działają dwie siły uderzenia: skierowana ku wspinaczowi i skierowana ku asekurującemu. Te dwie siły sumują się i ich działanie nazywane jest „efektem bloczka”. Na skutek tarcia w karabinku siła skierowana na asekurującego jest mniejsza niż siła działająca na wspinającego. Podsumowując: siła działająca na ostatni przelot jest równa 1,6 siły działającej nawspinacza.

SIŁA UDERZENIA - WYMAGANIA NORM:
• Lina pojedyncza:  siła uderzenia ma być mniejsza niż 12 kN podczas pierwszego odpadnięcia o współczynnku 1,77 i masie 80 kg.
• Lina podwójna: siła uderzenia ma być mniejsza niż 8 kN podczas pierwszego odpadnięcia o współczynniku 1,77 i masie 55 kg.
• Lina bliźniacza: siła uderzenia ma być mniejsza niż 12 kN podczas pierwszego odpadnięcia o współczynniku 1,77 i masie 80 kg na obu żyłach.
Siła uderzenia podawana w instrukcjach nie może być niższa od najsłabszego wyniku uzyskanego w uprawnionym
ośrodku certyfikującym.

ŚREDNICA I CIĘŻAR
Liny o większych średnicach są z reguły bardziej trwałe. Są natomiast cięższe i mniej wygodne w użyciu. Dlatego wszędzie tam, gdzie istotny jest ciężar i „poręczność” liny wybiera się raczej liny cieńsze. Wybór powinien być zawsze kompromisem pomiędzy ciężarem i bezpieczeństwem, zależnym od właściwości dynamicznych liny.
Porada: Przekonanie, że im cieńsza lina tym lżejsza nie zawsze jest prawdziwe – ciężar zależy nie tylko od grubości ale także od konstrukcji liny.

ŚLIZGANIE OPLOTU
Rdzeń i oplot są dwoma niezależnymi elementami liny. Jeśli konstrukcja liny nie została starannie opracowana, oba elementy mają tendencję do przemieszczania względem siebie. Przyrządy zjazdowe powodują często zsuwanie się oplotu wzdłuż rdzenia. Skutkiem tego zjawiska jest naprzemienne rozciąganie i wybrzuszanie oplotu -„efekt skarpetki’’. Jest to przyczyna szybszego zużywania się intensywnie eksploatowanej liny, powstaje też ryzyko zablokowania liny w przyrządzie  zjazdowym lub asekuracyjnym.

ILOŚĆ WŁÓKIEN OPLOTU
Oplot otacza i chroni rdzeń liny, stanowiąc jej zewnętrzną warstwę. Składa się z grup włókien. Przy tej samej średnicy liny  większa ilość włókien zapewnia lepsze parametry dynamiczne, natomiast mniejsza (grubsze włókna) zapewnia lepszą ochronę przed tarciem. Przykładowo: dla lepszych parametrów dynamicznych warto wybrać linę pojedynczą o 48 włóknach,  (Top Gun II), dla lepszej odporności na tarcie linę o 32 (grubszych) włóknach (Wall Master V)

ILOŚĆ ODPADNIĘĆ
Zgodnie z wymaganiami norm liny pojedyncze muszą wytrzymać 5 następujących po sobie odpadnięć o współczynniku 1,77 i masie 80 kg, liny podwójne 5 kolejnych odpadnięć o współczynniku 1,77 i masie 55 kg, liny bliźniacze 12 kolejnych odpadnięć o współczynniku 1,77 i masie 80 kg na obu żyłach. Ilość odpadnięć podawanych w instrukcji obsługi liny nie może być wyższa od najgorszego wyniku uzyskanego podczas testów w autoryzowanym laboratorium.

WYDŁUŻENIE DYNAMICZNE
Jest to wydłużenie liny mierzone podczas pierwszego odpadnięcia zgodnego z wymaganiami UIAA. Nie może przekroczyć 40%.

WYDŁUŻENIE STATYCZNE
Mierzone pod obciążeniem 80 kg, nie może przekraczać 10 % dla liny pojedynczej, 12 % dla liny podwójnej i 10 % dla liny bliźniaczej (na obu żyłach).